#ПЭНгаворыць: пісьменніца і перакладчыца Марыя Мартысевіч


Нашай (пакуль яшчэ) ўладзе пара пачытаць Кена Кізі. Дыягназ аўтарытарызму ён паставіў у кнізе, даступнай па-беларуску — “Палёт над гняздом зязюлі”. Грошы на яе выданьне мы зьбіралі на “Вульлі”.

Ці, скажам, “Байцоўскі клюб” — пра тое, што часта бывае, калі сыстэма на свае вінцікі падзабівае.  Прачынаесься ў Менску. Смурод вады дабівае. 

Покуль вы раскручвалі свой махавік іржавы псыхалягічнай залежнасьці ад дзяржавы, мы падладзіліся бяз вас набліжаць свае мары. “Гэта як хатні гвалт, і ўсе мы ахвяры”.

Мы нібы ў мэтро ў напалову поўным вагоне. Цягнік патроху пагойдвае на перагоне. Гопнікі чапляюцца да пасажыраў. Тыя ўціскваюцца ў сядзеньні пры кожным прагоне. Раз на пяць гадоў цягнік спыняецца на плятформе. Тых, хто шыкаў на гопнікаў, выводзяць гопнікі ў форме.  Нехта маўчыць, нехта ад страху пацее. Нехта выходзіць. Вагон пакрысе пусьцее.

Калі я была журналісткай студэнцкай прэсы, то хадзіла на трэнінг “Калі ў вагоне агрэсар”.  Ня тое каб я з усіх асабліва крутая, але тыя парады трэнэра памятАю.

Адыдзіце ад нашых сяброў, не чыніце ім шкоды. Вас тут меншасьць, вашая сіла не назаўсёды.  З вас сьмяюцца прыхільнікі  Пашы, Сяргея, Эдзіка, Віці. Наш цягнік рушыць. Вам зь яго трэба выйсьці. 

Вы тут усіх задзяўблі  — ад банкіра да панка.

Марыйка, рэдактарка кніжнай серыі Амерыканка.