Віт Латыш




Перакладчык, вярстальнік, дызайнер, падазроны тып і ўніверсальная творчая адзінка. Нарадзіўся ў 1982.


- Давай ужо расказвай хутчэй.
- Таааак, значыць, ну, Вільнюшка мне дасталася летняя, ліпеньская! Самы сок, ммммм, самая смаката! Прыгожанькая такая, маленькая, сукенкавая...
- Вільнюшка?
- Вільнюшка, ага. Утульная такая, гасцінная... Вузкавулачкавая ўся, брукаванкавая, уверх-уніз такая, з кветачкамі ў гаршочках на вокнах, з рознымі прыемнымі пахамі з усіх бакоў. Немітуслівая, нетаропкая, ненавязлівая, не...
- Не загаворвайся, Віталічак. Што яшчэ? Што рабіў там?
- Працаваў! Ой, працаваў як шалёны! Узяў жа з сабою "Месапатамію" Жадана на сваю галаву. Ды як накінуўся на яе, як пачаў перакладаць - клавіятура дымілася, што ты. Асабліва першы тыдзень. Надвор'е якраз пасавала - дзён пяць запар ліў дождж, уяўляеш? Казалі, ніколі такога не было, казалі, затапіла ўсё на свеце. Ну. А я й не бачыў асабліва, сядзеў сабе, працаваў. Затое другі тыдзень выдаўся сонечным. Тут я ўжо, канешне, даў волю нагам. Але і пра пераклад не забываў, бо я калі пачну, дык потым не магу спыніцца. Ты ж ведаеш.
- Яшчэ б мне не ведаць. Пакуль усё піва не выжлукціш, дык...
- Піва? Таааак. Пакаштаваў, а як жа. Цёмненькае, халодненькае, у запацелым куфлі. І калі першы глыток робіш, тады проста...
- Еў хоць што?
- Цэпеліны еў. Смачна, нічога не скажу. У піцэрыю хадзіў побач. Прыемнае месца, зацішнае. Дранікі былі, халаднік, піца, бліны розныя. А якія там кебабы!
- Ат, чула маё сэрца!
- Што?
- Якія шчэ бабы?
- Кебабы, кажу. Дарэчы, сэрвіс там - што ты! Дзяўчаты круцяцца вакол, прыязныя, ветлі...
- Круцяцца яны, як жа.
- Ведаюць некалькі моваў. Пытаюцца, ці ўсё спадабалася, усміхаюцца. То як не прыйсці туды зноў?
- І што, толькі там еў?
- Амаль. Я ж адналюб.
- Ну-ну. Што яшчэ?
- Чысценька.
- Так. Сумаваў?
- Было такое. У першыя два дні асабліва.
- Два дні? Ну, маладзец, нармальна. Яшчэ што?
- Цэркваў шмат, муры, вежы. Міндоўг, Гедымін, Вітаўт... Усё дыхае гісторыяй.
- Беларусі.
- Ага. Проста свята нейкае... Ат, свята! Забыў! Быў жа ў іх дзень дзяржаўнасці шостага ліпеня! То гулялі добра. Паўсюль сцягі, людзі ў нацыянальным аддзенні, танцы, спевы. Вулічныя музыкі, фокуснікі. Дзеці смяюцца, турысты сноўдаюць. Парад паветраных шароў над горадам, уяўляеш?
- Неа. Чакай, праспект перакрывалі? Танкі, ракеты паказвалі?
- Не, што ты.
- Халадзільнікі, унітазы?
- Якое там.
- Металашукальнікі? Аўтазакі? Агароджы?
- У Камбоджы.
- Ясна. А гаварыш, свята.
- Ну. Падарункаў прывёз, пайшлі разбіраць.
- Падаруначкі!? Дык нездарма з'ездзіў! Дзякуй, дзякуй. Усё ж малайцы тыя людзі, што адправілі цябе туды.
- Ой, не кажы. Такія ўжо людзі светлыя-добрыя, так усё арганізавалі - адно прыязджай і працуй. Ажно не верыцца, што так бывае. Я, канешне, ім вельмі ўдзячны, вельмі. Не падарожжа - цуд! Дзвесце старонак пераклаў! І адпачнуў, і...
- Вось і добра, што адпачнуў. А тут дзвесце спраў накапілася. Час і папрацаваць. Хадзем, пакажу па парадку...